|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας
κ. Τάσσου Παπαδόπουλου
στην εκδήλωση για τις μαύρες επετείους
του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής
14/07/2005 |
|
Να μη μεταδοθεί πριν τις 8.30 μ.μ.
Συμπληρώνονται τριανταένα χρόνια από το προδοτικό πραξικόπημα και τη βάρβαρη τουρκική εισβολή. Oι εκδηλώσεις που για μια ακόμη φορά οργανώνονται για τις μαύρες αυτές επετείους, είναι στην ουσία εκδηλώσεις μνήμης αλλά και πίστης. Θύμηση των αιτίων, των πρωταιτίων και των αιτιατών των αποτρόπαιων αυτών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν σε βάρος της Κύπρου και του Κυπριακού Ελληνισμού. Και πίστης στην τελική δικαίωση του αδικημένου και προδομένου τόπου και λαού μας.
Δεν είναι απλώς αναπόφευκτη η αναφορά στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς των προμελετημένων, αλληλένδετων και συνυφασμένων εγκλημάτων του πραξικοπήματος και της εισβολής. Ο καθένας από μας και ο λαός ως σύνολο, υποχρεούνται να θυμούνται αυτούς και αυτά που κατέστρεψαν την Κύπρο. Ο καθένας από μας, και ο λαός ως σύνολο, ευθύνονται να μην λησμονούν το φανατισμό, τον παραλογισμό, την παρανομία, τον κίβδηλο πατριωτισμό, την απάτη και την προδοσία, που δολοφόνησαν στις 15 Ιουλίου 1974 τη δημοκρατία και τη νομιμότητα. Ο καθένας από μας και ο λαός ως σύνολο, δεσμεύονται να μην διαγράψουν ποτέ από τη μνήμη τους την εισβολή, την κατοχή, τον ξερριζωμό, την αδικία και όλες τις άλλες συγκλονιστικές και οδυνηρές σκηνές που συνέθεσαν, με τρόπο μακάβριο, στις 20 Ιουλίου 1974, την πιο μεγάλη τραγωδία στη μακραίωνη Ιστορία μας.
Η ιστορική μνήμη είναι ευθύνη και χρέος. Ευθύνη και χρέος προς τους νεκρούς πρωτίστως. Προς αυτούς, που με τόλμη και αρετή αντιστάθηκαν στο πραξικόπημα, υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία, τη νομιμότητα και τον εκλεγμένο Πρόεδρο Εθνάρχη Μακάριο. Προς αυτούς που με γενναιότητα ψυχής πολέμησαν τον Τούρκο εισβολέα, υπερασπιζόμενοι την τιμή, την αξιοπρέπεια και την εδαφική ακεραιότητα της μικρής πατρίδας μας. Έπεσαν όλοι στο βωμό της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Κοινός είναι αυτός ο ιερός βωμός. Γιατί η έννοια της δημοκρατίας είναι ταυτόσημη με το νόημα της ελευθερίας. Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς ελευθερία και δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς δημοκρατία.
Είναι, όμως, και τα θύματα της παρανομίας, του πραξικοπήματος και της εισβολής. Όλοι εκείνοι που εν ψυχρώ θανατώθηκαν είτε από δολοφόνους πραξικοπηματίες είτε από Τούρκους εγκληματίες. Όλοι όσοι σκοτώθηκαν, για να ανοίξουν οι κερκόπορτες και να πέσουν τα τείχη της Κύπρου και όλοι όσοι φονεύθηκαν στο αμείλικτο πέρασμα του Τουρκικού Αττίλα. Και οι άλλοι που παραμένουν αγνοούμενοι, με τους γονείς και συγγενείς τους να σηκώνουν ακόμα στους ώμους τους τον σταυρό και το μαρτύριο της αγωνίας από την αβεβαιότητα για την τύχη των αγαπημένων τους.
Προς τους ηρωικούς νεκρούς και τα αθώα θύματα του πραξικοπήματος και της εισβολής, λαός και πολιτεία αποτίουν ξανά ύψιστο φόρο τιμής. Λαός και πολιτεία προσέρχονται και πάλιν σήμερα στους τάφους τους και σκορπίζουν στο χώμα που τους σκεπάζει τα αμάραντα άνθη της αιώνιας ευγνωμοσύνης.
Η μνήμη επιστρέφει ξανά στην εφιαλτική αφετηρία της συνεχιζόμενης ακόμη Κυπριακής τραγωδίας. Μιας τραγωδίας που από κοινού συνέγραψαν και σκηνοθέτησαν το πραξικόπημα και η εισβολή. Ίσως ουδέποτε στην Ιστορία να καταστράφηκε ένας τόπος με τόση και τέτοια ευκολία, με τόση και τέτοια ελαφρότητα, συνωμοσία και προδοσία. Το πραξικόπημα προλόγησε την τουρκική εισβολή. Και η τουρκική εισβολή επιλόγησε το πραξικόπημα. Πραξικόπημα και εισβολή, έγκλημα και προδοσία, ακρωτηρίασαν το σώμα της Κύπρου και βύθισαν τον Κυπριακό Ελληνισμό στην οδύνη, στο πένθος και στην αγωνία.
Τριανταένα χρόνια από τότε, οι πληγές μένουν ακόμα ανοιχτές και επώδυνες. Σκλαβωμένα χωριά και πόλεις μας, στρατός κατοχής και σμήνη εποίκων, πρόσφυγες, αγνοούμενοι και εγκλωβισμένοι συντηρούν ανεπούλωτες αυτές τις πληγές και παρατείνουν το φοβερό δράμα του μεγαλομάρτυρα λαού μας.
Τριανταένα χρόνια από τότε, αναζητούμε ακόμη μια λειτουργική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού προβλήματος, που θα επανενώνει το λαό και τη χώρα μας, στη βάση και στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αναζητούμε ακόμη τα στοιχειώδη και τα αυτονόητα, την αναγνώριση και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαίων και δικαιωμάτων. Όσες απογοητεύσεις και αν δοκιμάσαμε ως τώρα, όσες κι αν ήταν οι προσπάθειες που απέτυχαν, όσο άκαμπτη και αρνητική κι αν είναι η στάση της τουρκικής πλευράς, εμείς δεν θα κουρασθούμε στην αναζήτηση μιας ορθής και ειρηνικής λύσης του εθνικού μας θέματος. Η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ήταν και παραμένει για μας αναλλοίωτη, αμετακίνητη και σταθερή θέση.
Κανένας σήμερα δεν δικαιούται να ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει τις ακριβείς και συγκεκριμένες θέσεις μας. Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει και να πείσει ότι αυτές οι θέσεις μας είναι είτε υπερβολικές είτε ακραίες είτε παράλογες είτε εξωπραγματικές. Τώρα που σχεδόν όλοι, εντός και εκτός Κύπρου, δυσκολεύονται πια να κατηγορούν το «όχι» μας στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, τώρα που κανένας δεν νομιμοποιείται πια να λέγει ότι δεν ξέρουμε ή δεν ξέρει τι θέλουμε, τώρα που όλοι αναγνωρίζουν και παραδέχονται την ανάγκη αλλαγών στο Σχέδιο Ανάν, που μερικοί επέμεναν να το δεχθούμε «ως έχει», ακούγονται τώρα κάποιες φωνές για ιεράρχηση των αλλαγών που επιζητούμε. Ελλείψει άλλων προσχημάτων και επιχειρημάτων, ο λόγος τώρα γίνεται για ιεράρχηση των θέσεών μας, προτού ακόμη διαφανεί αν υπάρχουν δυνατότητες και προοπτικές επανέναρξης του διαλόγου. Όμως, οι αλλαγές, οι ουσιαστικές και τεκμηριωμένες αλλαγές που επιζητούμε, με μόνο και αποκλειστικό στόχο τη λειτουργικότητα και βιωσιμότητα της λύσης, δεν είναι υπόθεση πρωτοκόλλου και ταξιθέτησης σε πρωτεύουσες και δευτερεύουσες θέσεις. Είναι αδιάσπαστες ως σύνολο και οπωσδήποτε μη προσφερόμενες για δημόσια συζήτηση, με την αίθουσα του διαλόγου κλειστή για την ώρα.
Γίνεται ακόμη λόγος για ύπαρξη χάσματος ανάμεσα στις θέσεις των δύο πλευρών. Χωρίς να διευκρινίζεται, βέβαια, η αιτία και ο αίτιος του χάσματος. Είναι, όμως, φυσικό και αναπόφευκτο το χάσμα, όταν η επιδίωξη της δικής μας πλευράς είναι μια αμοιβαία αποδεκτή λειτουργική και βιώσιμη λύση, ενώ στόχος της τουρκικής πλευράς είναι η πολιτική αναβάθμιση του ψευδοκράτους, η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η δημιουργία δύο ξεχωριστών νομικών οντοτήτων και η διατήρηση και εμβάθυνση της διαίρεσης του χώρου, της κοινωνίας, της οικονομίας και των θεσμών. Δεν είναι λογικό ούτε εφικτό να αναμένεται μόνο από μας, προκειμένου να γεφυρωθεί το χάσμα, να προβούμε σε απαράδεκτες εκπτώσεις προσαρμόζοντας τη λογική επιδίωξή μας στον παράλογο τουρκικό στόχο. Το χάσμα θα υπάρχει ενόσω η τουρκική πλευρά παραμένει αμετακίνητη στις θέσεις της και προσκολλημένη στα όσα πολλά, άδικα και αδικαιολόγητα πλεονεκτήματα το Σχέδιο Ανάν έχει προσφέρει στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα και στην Τουρκία, παραγνωρίζοντας τις δίκαιες και λογικές απαιτήσεις και ανησυχίες της Ελληνοκυπριακής πλευράς. Το Σχέδιο εκείνο παραμένει η βάση για τις διαπραγματεύσεις. Αυτή η πολιτική μας δεν έχει αλλάξει. Όλες οι αλλαγές που συζητήσαμε στις πρόσφατες συνομιλίες με τα Ηνωμένα Έθνη, πάνω σε αυτό το Σχέδιο βασίστηκαν και αυτό το Σχέδιο αφορούν.
Οι εισηγήσεις μας αποβλέπουν σε επίτευξη συμφωνημένων αλλαγών σε αυτό το Σχέδιο, ώστε η λύση να διασφαλίζει μόνιμα τα νόμιμα συμφέροντα ολόκληρου του λαού μας, σε μια κοινή ευημερούσα και ενωμένη πατρίδα, μέλος τώρα της ενωμένης Ευρώπης. Το χάσμα θα υπάρχει ενόσω εμείς λέμε «ναι» στη λύση και η τουρκική πλευρά βολεύεται στη μη λύση. Εμείς είπαμε «όχι» σε ένα συγκεκριμένο Σχέδιο και λέμε «ναι» στη λύση, ενώ η τουρκική πλευρά είπε «ναι» σε εκείνο το Σχέδιο και λέει «όχι» στη λύση.
Σήμερα, όμως, η μνήμη και ο λογισμός όλων μας στρέφονται στον τραγικό Ιούλη του 1974. Ο αναπόφευκτος πόνος της μνήμης δεν θολώνει την καθάρια λειτουργία του λογισμού. Θυμόμαστε, πονάμε, στοχαζόμαστε, αλλά δεν υποκύπτουμε και δεν απελπιζόμαστε. Με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα, με υπευθυνότητα αλλά και με πίστη, θα συνεχίσουμε να μοχθούμε και να αγωνιζόμαστε για τη δικαίωση του προδομένου λαού μας και για την επανένωση που μόνη θα διασφαλίζει την επιβίωση της αδικημένης πατρίδας μας. Σε αυτό τον αγώνα, έχουμε την πλήρη, την αμέριστη, τη συνεπή συμπαράσταση και αλληλεγγύη της δημοκρατικής Ελλάδας και ολόκληρου του Ελληνισμού. Χαιρετίζω την παρουσία στην αποψινή εκδήλωση εκπροσώπων του Ελλαδικού Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974. Χαιρετίζω και τιμώ τον αγώνα τους κατά της επάρατης χούντας, που την μεν Ελλάδα παρέδωσε στον εξευτελισμό και στην ατίμωση, την δε Κύπρο παρέδωσε στους Τούρκους και στον όλεθρο.
Όταν σήμερα καταδικάζουμε, για μια ακόμη φορά, το πραξικόπημα, δεν είναι για να αναζωπυρώνουμε πάθη και να αναξέουμε πληγές. Η λήθη, βέβαια, δεν σημαίνει κατάργηση της ιστορικής μνήμης. Και η παρ’ ανθρώπων συγχώρεση για τους έμπρακτα και ειλικρινά μετανοήσαντες ενόχους ή θιασώτες του πραξικοπήματος, δεν μπορεί να σημαίνει δικαίωση, έστω και αν συνεπάγεται τη σιωπή. Για τους αμετανόητους, ουκ έστι συγχώρησις εν τω κόσμω τούτω.
Τώρα όμως, ο Αττίλας είναι ήδη εντός των τειχών, ως κατακτητής και ως απειλή. Προέχει τώρα ο αγώνας για τη σωτηρία της Κύπρου και για την εθνική και φυσική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. Και για την επιτυχία αυτού του αγώνα, επιβάλλεται αρραγής ενότητα και ομοψυχία. Είμαστε πολύ λίγοι για να γινόμαστε λιγότεροι με διχόνοιες και διάσπαση. Και αρκετά αδύναμοι για να καταντούμε ασθενέστεροι με διχοστασίες και έριδες. Με την ενότητα γινόμαστε πολλοί και δυνατοί. Τόσοι πολλοί και τόσο δυνατοί, που να μπορούμε να αντέξουμε στη δοκιμασία και να παλέψουμε για την δικαίωση. Τόσοι πολλοί και τόσο δυνατοί που να μπορούμε να σώσουμε την πατρίδα μας και να δικαιώσουμε το λαό μας.
Δεσμεύομαι να προσπαθήσω, όσο μπορώ, να γίνει πράξη η ενότητα. Και καλώ όλους να αναλάβουν την ίδια δέσμευση. Είναι πολύ μικρά αυτά που μας χωρίζουν και πολύ μεγάλα και σημαντικά αυτά που πρέπει να μας ενώνουν. Πάνω απ’ όλους και απ’ όλα, τίθεται το συμφέρον του λαού μας και η λύτρωση της πατρίδας μας.
Ως εκλελεγμένος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και υπεύθυνος για τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων, τονίζω και διαβεβαιώνω, για μια ακόμη φορά, ότι θα αναλώσω όλες μου τις δυνάμεις στη μεγάλη και ιερή υπόθεση της δικαίωσης του λαού και του τόπου μας. Είμαι έτοιμος για το μεγάλο «ναι» σε μια λειτουργική και βιώσιμη λύση. Έτοιμος, όμως, είμαι να ξαναπώ το μεγάλο «όχι» σε μια στρεβλή και ανάπηρη διευθέτηση του εθνικού μας θέματος. Εάν η απόλυτη δικαιοσύνη είναι υπό τας περιστάσεις ανέφικτη, αυτό δεν σημαίνει ότι το στοιχειώδες δίκαιο δεν μπορεί να ισχύσει και να εφαρμοσθεί στην περίπτωση της Κύπρου. Αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός που τόσα πολλά πλήρωσε και τόσα πολλά υποφέρει, αυτός ο τόπος κι αυτός ο λαός που πριν τριανταένα χρόνια προδόθηκε και σφαγιάστηκε, δικαιούται μιας καλύτερης τύχης και αξίζει ένα καλύτερο μέλλον. Γι΄ αυτή την καλύτερη τύχη και το καλύτερο μέλλον του λαού και του τόπου μας, ας ενωθούμε κι ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας στον κοινό αγώνα. Αυτό επιτάσσει το ιστορικό χρέος μας. Αυτό υπαγορεύει η ιστορική ευθύνη μας. |
|
|